Linda Huijsmans Teksten

Blog archief 2008

01-12-2008
Oud & Nieuw
Oud & Nieuw

PAN Amsterdam is op het eerste gezicht precies de bedaarde, chique kunstbeurs die je verwacht. Veel oud geld, bruine corduroy broeken en pastelkleurige truien van lamswol, nonchalant om de schouders geslagen. De vaders en moeders van de Gooise Vrouwen, zeg maar. Hun belangrijkste gespreksonderwerp zo te horen: de laatste operatie en andere gezondheidszorgen.  

In de paviljoens hangt topkunst, top-topkunst; etsen van Rembrandt, een schilderij van Jacob van Ruisdael (vraagprijs; 3,5 miljoen), Delftsblauwe vazen en borden en dat alles in stands die smaakvol en elegant zijn ingericht. Zo kun je hier al zien hoe die Isaac Israels bij je thuis staat tegen de eikenhouten lambrizeringen.

Verrassender was het Design Paviljoen, met een dressoir van Rietveld en authentieke Gispenstoelen. Maar het meest verrast word ik toch altijd door het onverwachte. Het werk van de Japanse Ayako Rokkaku (1982) en de Nederlandse Corinne van Bergen (1961)) van wie De Zwemmers daar opeens een beetje verloren stond. Ook de Slowaak Vladimir Zbynovsky, die steen en glas zo weet te combineren dat licht heel nieuwe invalshoeken lijkt te vinden, is prachtig. Maar ja, ik kom dan ook niet uit ’t Gooi.

26-11-2008
Een moeilijke jeugd
Een moeilijke jeugd

Toen kinderrechter Anita Leeser-Gassan met pensioen ging, vroeg ze een heel bijzonder afscheidscadeau. Ze wilde graag een aantal van de pupillen waar ze als kinderrechter een uitspraak over had gedaan, opnieuw bezoeken om te horen hoe het hen was vergaan. Over die gesprekken verscheen het boek Een moeilijke jeugd. Klik hier voor mijn interview.

03-11-2008
Vinden
Vinden

Wandelend door een drukke straat, valt mijn oog op een oranje vlek boven op een parkeerautomaat. Het is een plastic zakje, zie ik als ik dichterbij kom, met daarin een boek: De honorair consul, van Graham Greene met knaloranje kaft. Vergeten door iemand die een kaartje moest trekken voor zijn auto? Maar dan nog; wie leest er een boek terwijl hij rijdt, en waarom in een plastic zak? Een cadeautje misschien, dat per ongeluk is blijven staan?

Als ik het pakketje oppak zie ik het logo van Bookcrossing en zet het met een glimlach weer terug. Goed idee, maar ik heb thuis nog een stapel ongelezen boeken liggen. Ik laat het opnieuw achter, zodat iemand anders het kan vinden.

 

 

Wat ik wel meeneem zijn de dichtregels van Martin Bril, die de hele dag in mijn hoofd blijven rondzingen:

 

 

Zoeken heeft dus

Nauwelijks zin maar

Vinden wel

 

30-10-2008
Etalagepoppen
Etalagepoppen

Altijd op zoek naar rustige wegen waarover een 9-jarige veilig door de stad kan fietsen, raakten we gisteren verzeild op de Ruysdaelkade. Een mooi stukje Amsterdam, ver genoeg van het verkeer dat over de Hobbemakade raast, groen genoeg voor meerkoeten en waterhoentjes en niet te vergeten de plek waar de stenenwinkel is gevestigd, het doel van onze tocht. Helaas bleek die gesloten, maar de etalage lag er zo uitnodigend bij dat we er zeker tien minuten naar bleven kijken.

We fietsen verder. Het dreigde al donker te worden, ik had het koud en luisterde maar half naar haar monoloog over fossielen en haaientanden en stenen van miljoenen jaren oud toen ze opeens vroeg: ‘Waarom staan al die poppen daar  in de etalage?’

Ik was te druk bezig geweest met die onhandig manoeuvrerende vrachtwagen om op te merken dat we langs het stukje rosse buurt van De Pijp reden.

‘Dat zijn geen poppen’, reageerde ik, bijdehand. ‘Echt wel! Ze bewegen niet! Wedden? En ze ging vol in de remmen. Daar stonden we, midden op straat. Negeren was al geen optie meer, zag ik in haar ogen. En liegen al helemaal niet.

Dus fietsten we terug, niet te langzaam en ‘niet steeds kijken hoor’ en inderdaad, een paar van die poppen bewogen echt.

Er nog een keer langsfietsen durfde ze niet, dus sloegen we een zijstraat in. Terwijl zij het lesje 'opgroeien in Amsterdam' op zich liet inwerken, en wij ons opnieuw langs dezelfde vrachtwagen manoeuvreerden, had ze toch nog één vraag;  ‘maar waarom hebben ze dan nog kleren aan?’

 

29-10-2008
Hoe lesbisch is Twee Vrouwen?
Hoe lesbisch is Twee Vrouwen?

 

Een miljoen exemplaren maar liefst worden er gratis verspreid van dit luchtige tussendoortje van de heer H. Mulisch, uit 1975. Hij schreef het in twee maanden tijdens een verblijf in Zuid-Frankrijk en dat is te merken. De liefhebber vindt er nog wel wat verwijzingen naar mythologische figuren en andere archetypen, maar wie wil kan er ook een gewoon een liefdesverhaal in zien dat ook nog eens lekker weg leest.

Schrijven kan hij heus wel, onze zelfverklaarde god van de Olympus. De vraag is of hij zijn hand heeft overspeeld door er een liefdesgeschiedenis tussen twee vrouwen van te maken.

Daarover debatteerden een aantal zeer deskundige dames in de Openbare Bibliotheek van Amsterdam. Een filmpje is te vinden op lesbischlezen.nl

Mijn mening? Ik vind het niet erg overtuigend.  Zelfs niet als liefdesverhaal.

 

 

 

28-10-2008
Janine Jansen speelt...
Janine Jansen speelt...

 

Janine Jansen klemt haar viool stevig onder haar kin en valt er op aan. Je houdt je hart vast als je ziet hoe ze met haar strijkstok hakt en de snaren wel lijkt te slaan. Ondertussen zwiept ze haar lange haren heen en weer alsof ze woedend is, alsof haar geliefde haar op haar ziel heeft getrapt.

Je gelooft je oren daarom niet als die horen welk geluid ze daarbij voortbrengt; liefdevol, genuanceerd. Dus kijk je beter. Dan zie je niet langer iemand die ruzie maakt, maar in een heftig gesprek is verwikkeld. Die praat en argumenteert, vurig haar mening de lucht in slingert en dan weer met een scheef hoofd aandachtig luistert, naar de hobo of de 2e viool.

Natuurlijk, ze is al lang een grote ster en wereldberoemd, maar ik had haar nog nooit zien spelen. Eind oktober was het zover. Vlak voor de pauze doken in het Concertgebouw opeens overal cameramensen en fotografen op. Ze kreeg de Klassieke Muziekprijs uitgereikt door minister Plasterk. Wat me vooral opviel; ze liet geen moment haar Stradivarius en strijkstok los. Ze kreeg een oorkonde, voor zo’n vierkant ding heb je twee handen nodig maar zij balanceerde hem tussen twee vingers. Ze kreeg een beeldje en toen ze dat vastpakte stak haar strijkstok dwars over naar de buik van de minister, die snel het beeldje weer van haar overnam. Zelfs de bloemen verdwenen achter het hout. Toen zag ik; Janine Jansen speelt geen viool, ze ís een viool.

 

27-05-2008
Annemarie Grewel
Annemarie Grewel

Ze was bekend en populair maar waarom eigenlijk? In haar biografie over Annemarie Grewel laat Annemiek Onstenk zien dat de grootste kracht van deze  'voorzitter van Nederland' lag in het opbouwen en koesteren van een facade. Iedereen hield van de grappige, bijdehante en opvallende verschijning, maar wie ze werkelijk was, dat weet bijna niemand. Annemiek Onstenk kijkt verder en laat een glimp zien van de persoon die achter die opvallende buitenkant verscholen zat.

Verschenen bij Nieuw Amsterdam.

22-05-2008
Lesbisch lezen
Lesbisch lezen

Kan dat?

Ja dat kan. Op www.lesbischlezen.nl  staat informatie over boeken met een lesbisch verhaal, een lesbische hoofdpersoon of een lesbisch thema. De initiatiefnemers willen zo veel mogelijk informatie over lesbische boeken en de schrijvers daarvan bij elkaar brengen, overzichtelijk gerangschikt en toegankelijk voor iedereen.

Er worden nieuwe boeken aangekondigd, je kunt recensies lezen en zelf schrijven, meedoen aan de boekenquiz, korte verhalen en interviews met schrijfsters lezen, en in de agenda zien waar je je favoriete auteur in levenden lijve kunt ontmoeten.

Een aanrader!

19-02-2008
Werelderfgoed
Werelderfgoed

De Chinese Muur, de toren van Pisa en de indrukwekkende Taj Mahal kent elke Nederlander. Minder bekend zijn ons eigen Woudagemaal of de droogmakerij De Beemster. Toch staan ze allemaal op de Werelderfgoedlijst van de Unesco. Maar wat betekent dat eigenlijk?