Omtrent

 

…want dat Omtrent een dame is, staat voor mij vast. En oud. Chic oud. Ooit is omtrent uit de mode geraakt maar hoe kon dat gebeuren? Waarom blijven sommige woorden achter bij de buut terwijl de anderen alweer onderweg zijn naar het volgende spel?Misschien wel omdát ze oud zijn en het tempo niet meer bijbenen.

Omtrent trekt een denkbeeldige krijtkring om de hoofdpersoon van de zin en lijft hem in. Ze gaat ervoor staan, erachter, aan de zijkant, in elke denkbare hoek tussen 0 en 360 graden. Omtrent sluit hem in sluit hem af sluit hem op, hermetisch, geïsoleerd, luchtdicht.

Wat is ze bezitterig. Op het eerste gezicht is ze statig, zo oud, zo chic, ik zie haar met een hoed, een shawl, een grote oude bontjas. Een dame en al wat op leeftijd, haar hoogtijdagen zijn achter de rug dat weet ze zelf heel goed maar ze laat het nooit zien. Zij is nog van de generatie die leerde dat een dame altijd een dame is, op welk moment van de dag je haar ook treft.

Maar dan haar tweede gezicht, het beeld dat zich ontvouwt voor wie dichterbij komt. Die ziet haar huid die wel gebarsten lijkt, tanden die vals blijken en ruikt dat het bont dat al decennia niet meer gelucht is. Het verval straalt onmiskenbaar je ogen je oren je neus je bewustzijn in.

Wie de ware aard van de dame te zien denkt haar te doorzien, maar is in werkelijkheid al verloren. Die staat zo dichtbij dat haar armen al bezig zijn zich om hem heen te vouwen. Eerst losjes, als een hartelijke begroeting, maar langzaam verstevigt ze haar greep. De cirkel wordt kleiner en kleiner tot je er niet meer in past. Ze verstikt je verdrukt je ze lijft je in. Ze houdt je vast tot je geheel in haar bent opgegaan.

Als god haar ooit tegen het lijf was gelopen was er nooit iets van hem vernomen.