Verliefd op Film

 

Ze werd bekend met haar rol in De Poolse Bruid. Sindsdien speelde Monic Hendrickx veel Nederlandse films. Deze week gaat Het Zuiden in première, waarin ze een zelfbewuste vrouw speelt die door een dramatische verliefdheid langzaam het contact met de werkelijkheid verliest.

 

En, blij met de film?

Ik heb hem nu drie keer gezien en elke keer zit ik hem trillend uit. Ik zit in ieder shot en de camera zit heel dicht op mijn huid. Het Zuiden is heel ‘naakt’ gefilmd. Ik heb geen make-up en alles wordt genadeloos in beeld gebracht: van rimpels en flaporen tot blozen. Maar dat maakt de film ook heel mooi, vind ik. De kijker zit er letterlijk bovenop en dat maakt het heel beklemmend.

 

Je speelt Martje, die als eigenaresse van een wasserij een heel sterke vrouw lijkt, maar privé een stuk kwetsbaarder is. Ze mist een borst en als er iets moois ontstaat met de chauffeur, loopt hij bij haar weg.

Het is een verhaal over een eenzame vrouw die verliefd wordt, langzaamaan het contact met de realiteit verliest en toch, in haar eigen wereld, heel gelukkig wordt. Ik heb geprobeerd haar niet als ‘gek’ neer te zetten. Heel geleidelijk gaat zij over een bepaalde lijn, maar dat gaat zo subtiel dat je als kijker moeiteloos met haar mee gaat. Tegelijk zorgt dat ook voor spanning: je wilt haar wel door elkaar schudden: Kijk dan! Die man is echt verliefd op je! Maar dat ziet ze niet meer. Mensen kunnen tegelijkertijd sterk en machteloos zijn, dat is ontroerend.

 

Hoe bereid je je voor op de rol?

Voor mijn rol in Dichter op de Zeedijk heb ik me uitgebreid verdiept in schizofrenie. Dat was fascinerend, maar achteraf vind ik dat die kennis me eerder dwars heeft gezeten dan geholpen. Daarom heb ik dat voor Het Zuiden niet nog een keer gedaan. Mijn verbeelding is groot genoeg om me voor te kunnen stellen hoe het is om maar één borst te hebben. Martje is ‘ontvrouwd’ en doordat ze verliefd wordt, gaat ze zich steeds meer vrouw voelen. Dat proces, en alles wat daarbij misgaat, is cruciaal en dat wil ik uitbeelden.

 

De zestienjarige Oksana Akinshina, die bekend is van haar rol in Ilja 4-ever, speelt een belangrijke bijrol.

De medewerkers in de wasserij zijn allemaal vrouwen: Surinaamse, Turkse, Russische en ze hebben het heel gezellig samen. Oksana heeft een belangrijke bijrol als tienermoeder die opeens opduikt. Martje ontfermt zich steeds wat meer over de baby, maar weet ook daarin geen maat te houden.

 

Je hebt een toneelopleiding, maar je speelt de laatste jaren bijna alleen nog maar in films. Is dat een bewuste keuze?

Sinds De Poolse Bruid ben ik verliefd op film. Het spel met de camera fascineert me. Als acteur heb je meer mogelijkheden. Een keer knipperen met je oog kan al een geweldig effect hebben, terwijl het op toneel toch meer om de grote gebaren gaat. Ik heb met mezelf afgesproken: pas als het begint te kriebelen ga ik weer het podium op. Eerder niet.

 

En, kriebelt het al?

Eind van dit jaar ga ik waarschijnlijk weer het toneel op in een stuk dat op dit moment wordt geschreven, dus daar kan ik nog niet veel over zeggen. Er komen wel andere films aan. De opnames voor Amazones van Esmee Lammers zijn afgerond en deze zomer begin ik met Leef! naar een scenario van Maria Goos en Willem van de Sande Bakhuyzen, over het leven van een verloskundige.

 

Je hebt wel eens gezegd dat je bang bent dat er te weinig interessante vrouwenrollen zijn als je wat ouder wordt en dat je daarom zelf begonnen bent met schrijven.

Ik ben 37 en op dit moment zijn er nog genoeg boeiende rollen, maar ik vraag me af of dat zo blijft als ik de 40 passeer. Ik probeer te schrijven als ik een project heb afgerond. Voor een acteur begint dan opnieuw het afwachten en ik heb een hekel aan dat gevoel van afhankelijkheid. Om dat te bestrijden bedenk ik zelf steeds nieuwe plannen.